استاد حاج

سبک زندگی نوزاد مادری مثل فرشته ها

۲ مرداد ۱۳۹۷

بسیاری از ما در مورد همه لوازم و شرایط کودک خود حساس هستیم؛ محیط امن، لوازم بازی مناسب، سلامت بهداشتی، تأمین امنیت عاطفی و بسیاری دیگر از مسایل همگی برای ما بسیار مهم است. یکی از این لوازم و وسایل «لباس کودک» است. لباس از لحاظ گوناگونی دارای اهمیت است و این اهمیت در تمامی مراحل زندگی از نوزادی تا بزرگ‌ سالی مشهود است. در بعد سلامت، مخصوصا در دوران نوزادی ویژگی‌هایی چون جنس و کیفیت لباس، راحتی، رنگ و اندازه آن بسیار مهم است.

  • جنس لباس نوزاد

فارغ از این ‌که در چه فصلی هستید و می‌خواهید چه مدل لباسی را برای کودک ‌تان انتخاب کنید، فراموش نکنید که مهم ‌ترین اصل درباره لباس کودکان، جنس سالم ‌آن است. در خرید لباس برای نوزاد یا کودک، باید حساسیت بیشتری به خرج داد؛ چراکه بدن کودکان به نسبت بزرگسالان حساس ‌تر است و در قبال نوع پارچه‌ای که با پوست تماس دارد، واکنش نشان می‌دهد و همین آسیب‌ پذیری باعث می‌شود که در صورت تماس با هرگونه جنس مصنوعی یا آلوده، دانه‌های ریز قرمزرنگی روی پوست پدیدار شود. سالم بودن جنس پارچه لباس کودک،‌ به چند معناست؟

  1. اول این‌ که لباس کودکان باید حتما ضد حساسیت باشد. اصولا پارچه‌هایی که پلاستیک یا پلی‌استر دارند، کمی ایجاد حساسیت می‌کنند. همان‌طور که بافتنی‌های موهردار، ممکن است ایجاد حساسیت تنفسی کنند. بنابراین وقتی برای خرید به فروشگاه می‌روید، برچسب لباس را از نظر جنس کنترل کنید. لباس‌ های تهیه شده از مواد مصنوعی برای کودکان مناسب نیستند.
  2. بافت لباس کودک بسیار حایز اهمیت است. سعی کنید لباسی بر تن کوچولوی خود کنید که جنس آن از پارچه‌های پنبه‌ای و کتانی تهیه شده باشد. لباس‌های پشمی در صورتی که به‌ طور مستقیم با پوست کودک تماس پیدا کنند، ممکن است ایجاد حساسیت کند.
  3. لباس‌هایی را انتخاب کنید که پارچه‌هایی از جنس الیاف طبیعی دارند. تا تنظیم دمای بدن کودک به‌راحتی صورت گیرد. توصیه می ‌شود لباس‌های زیر و لباس‌هایی که مستقیم با پوست کودک تماس دارند از جنس نخی باشند.
  4. برای لباس‌های رویی پارچه‌های حوله‌ای، مخمل و جین مقاوم و بادوام هستند. کودکان معمولا مواد نرم مانند ابریشم، مخمل یا خز را دوست دارند.
  5. در درجه دوم باید بدانید که لباس سالم کودکانه، یعنی لباس خوش‌جنس و مرغوب. لباسی که دائم قرار باشد درز گرفته شود، تمیزکاری شود و… . لباس مناسبی برای کودک ‌تان نیست زیرا در آن احساس راحتی نمی‌کند. درموقع انتخاب لباس کودک به جنس مرغوب پارچه آن دقت داشته باشید. اصولا اگر از نمایندگی‌های فروش لباس بچه (چه ایرانی، چه خارجی) خرید کنید، بهتر است.
  6. اگر کودک در سنی است که پوشک استفاده می‌کند، لباس‌هایی را انتخاب کنید که در قسمت وسط پاها دکمه ‌دار هستند و امکان دسترسی راحت ‌تر به پوشک در آن‌ها وجود دارد.
  7. برای حفظ سلامت پوست کودک لباس‌ها را پس از خرید و قبل از پوشیدن بشویید و در جایی که هوا جریان دارد و ترجیحا زیر نور خورشید خشک کنید.
  8. از پودرهای بیولوژیک یا نرم کننده پارچه برای شست‌ و شوی لباس‌های کودک استفاده نکنید، زیرا ممکن است پوست او را تحریک کنند.

  • راحتی و سلامت کودک در لباس

راحت بودن کودک در لباس به اندازه جنس لباس او با اهمیت است. برای انتخاب لباس کودک به نکات زیر توجه نمایید.

  1. بایستی کهنه‌های بچه را تا جایی که ممکن است شل ببندید و به کودک ‌تان اجازه دهید در تمام طول سال، نیمی از روز را بدون آن‌ها سپری کند. کهنه‌های محکم، باسن بچه را می‌فشارد و به پاها انحنای دائم می‌دهد. به جای کهنه‌های پلاستیکی و زبر، از کهنه‌های نرم استفاده کنید. مزیت دیگر این کار این است که او یاد می‌گیرد از لگن استفاده کند.
  2. مانند دانشمندان به تفاوت‌های حرکتی فرزندتان، وقتی لباس پوشیده و وقتی بدون لباس است توجه کنید. همان تفاوت‌ها را در مورد خودتان هم مشاهده کنید.
  3. لباس‌هایی که برای کودک انتخاب می‌کنید باید پوشیدن و درآوردن آن‌ها آسان باشد. راحتی و سلامت کودک را در اولویت قرار دهید و لباس‌های راحت و گشاد تهیه کنید. دقت کنید لباس در قسمت‌های یقه، سرآستین و مچ پاها نرم و راحت باشد و کش‌های سرآستین و پاچه شلوار تنگ نباشد.
  4. به جای لباس‌های دکمه‌ دار، لباس‌های چسبی و زیپ ‌دار را انتخاب کنید. بستن و باز کردن بست‌های چسبی برای کودک راحت است.
  5. لباس‌های ساده برای کودکان مناسب ‌ترین انتخاب هستند. لباس‌های سگک ‌دار و لباس‌هایی که روی آن‌ها تور، رمان و مهره‌های رنگی وجود دارد برای کودکان مناسب نیستند چون ممکن است دست کودک در آن‌ها گیر کند یا از لباس جدا شوند و کودک آن‌ها را ببلعد.
  6. دکمه‌ها و بست‌های لباس را کنترل کنید. لباس‌هایی که بست‌های محکم داشته باشد را انتخاب کنید چون ممکن است در طول روز مجبور شوید چند بار دکمه‌های لباس کودک را باز و بسته کنید. لباس‌هایی که دکمه‌هایشان راحت باز نمی‌شود و امکان شکستن و افتادن دکمه‌هایشان وجود دارد را انتخاب نکنید.
  7. تحرک بچه‌ها زیاد است. پس بهتر است لباس‌هایی برای آن‌ها انتخاب کنید که گشاد و راحت باشد و امکان حرکت و تحرک در آن‌ها وجود داشته باشد. بچه‌های کوچک ‌تر معمولا در لباس‌های سرهمی احساس راحتی می‌کنند.
  8. سر کودکان نسبت به بدنشان بزرگ است. اگر می‌خواهید لباس‌هایی را انتخاب کنید که راحت بپوشند، لباس‌های جلو باز که در قسمت جلو زیپ یا دکمه دارند انتخاب مناسبی هستند. در صورتی که می‌خواهید لباس جلو بسته بخرید انواعی که در قسمت شانه دکمه‌های فشاری دارند را انتخاب کنید.

  • بهترین رنگ لباس نوزاد

رنگ‌های شاد را برای کودک ‌تان انتخاب کنید. رنگ‌های تند اصلی برای کودکان دختر و پسر مناسب است. رنگ‌های شاد و شفاف و زنده، ذوق و شوقی بیشتر برای کودکان ایجاد می‌کند و باید رنگ لباس بچه‌ها با روحیه لطیف آن‌ها هماهنگ باشد. کودک لباس را به دلیل رنگ های جذاب و شاد آن دوست دارد. او درباره تناسب رنگ لباس و این‌که آیا چنین رنگی به او می‌آید یا نه، چیز زیادی نمی‌داند و به همین دلیل ممکن است حتی در یک زمان لباس‌هایی با رنگ‌های مختلف و ناهماهنگ را برای پوشیدن انتخاب کند. انتخاب‌های درست در پوشش کودکان می‌ تواند شخصیت و اعتماد به ‌نفس کودکان را رقم بزند. البته باید توجه داشته باشیم که دختران در مورد لباس و لوازم مربوط به آن حساس‌ ترند و این موضوع در آن‌ها بیشتر مورد توجه خانواده‌ها قرار می‌گیرد. این موضوع که از نوع لباس یا ظاهر دخترها تعریف شود، در ایجاد اعتماد به‌ نفس در آن‌ها تأثیر بیشتری نسبت به پسرها دارد. نکات زیر حاوی مطالبی است که شما را در انتخاب رنگ لباس یاری می دهد:

  1. کودکان بیشتر مایل به پوشیدن رنگ‌های قرمز، سبز، نارنجی، زرد، آبی و صورتی هستند. از طرف دیگر، در کار کودک باید از رنگ‌هایی کاملا استاندارد و بهداشتی استفاده شود تا سلامت کودکان تضمین شود. در صورت بروز هرگونه اختلال روی پوست کودک با پزشک مشورت کنید تا علاوه بر درمان به موقع، علت حساسیتی که باعث ایجاد مشکل شده است را نیز دریابید.
  2. بعضی رنگ ها میان دخترها و پسرها، مشترک‌اند مانند: زرد، سبز، سفید، مشکی و زرشکی. این رنگ‌ها هم به تن دختربچه‌ها برازنده‌اند و هم به تن پسربچه‌ها. البته طبق تحقیقاتی که به عمل آمده فضای روانی کودکان، رنگ صورتی، آبی روشن، سرخ آبی و زرد لیمویی را بیشتر می‌طلبد.
  3. بهتر است میان دختر و پسرتان کمی تفاوت رنگ قائل شوید. قطعا رنگ‌هایی مثل نارنجی، قرمز و صورتی را باید برای دخترها بیشتر استفاده کرد و رنگ‌هایی مثل آبی، خاکستری و بنفش را برای پسرها. هرقدر رنگ لباس، روشن ‌تر باشد برای دختربچه‌ها مناسب است و هرقدر پررنگ ‌تر و تندترباشد، برای پسربچه‌ها. به‌طور کل خانم‌ها (که دختربچه‌ها هم بالاخره جزوشان هستند) رنگ‌های ملایم ‌تر را بیشتر می‌پسندند و البته طبق روان‌شناسی رنگ‌ها هم برای خانم‌ها، مناسب ‌تر است.
  4. در پسربچه‌ها چون نوع ساختار روانی آن‌ها متفاوت است، این انتخاب‌ها کمی متفاوت است. پسربچه‌ها به دلیل همین تفاوت‌ها رنگ‌های آبی تیره، قهوه‌ای و سبز تیره را انتخاب می‌کنند. دختربچه‌ها چون با ظرافت‌های روان‌شناسی بیشتری زندگی می‌کنند، رنگ صورتی را بیشتر می‌پسندند و در واقع از همان زمان، زمینه را برای پذیرفتن رنگ‌های شاد در خود دارند.
  5. هیچ‌ وقت سعی نکنید لباس دخترانه را تن پسرتان کنید و برعکس. حتی اگر به لباسی (مثل یک تی‌شرت یا شلوار جین) از نظر جنسیت شک داشتید، لطفا از خیر آن بگذرید. لباسی که مخصوص یک جنس خاص است به مرور زمان بر خلق وخو و هورمون‌های فرد تأثیر می‌گذارد.

  • پوشاندن لباس به کودک و درآوردن آن

برای شما مادر یا پدران تازه کار که به تازگی صاحب فرزند شده اید شاید اولین تجربه ای باشد که می خواهید به تن نوزاد کوچک خود لباس بپوشانید. هنگامى‏ که لباس‏هاى کودک‏تان را در مى‏آورید، ممکن است کودک از احساس هواى سرد که به پوست او مى‏خورد احساس ناراحتى و هراس کند، بنابراین صورت ‏تان را روى شکم او بگذارید و از این فرصت حداکثر استفاده را براى تماس پوست با پوست ببرید. یک حوله دم دست داشته باشید تا وقتى که لباس‏هاى او را در مى‏آورید. او را در آن بپیچید، یا این‌که فورا دوباره به او لباس بپوشانید. در حین لباس درآوردن و لباس پوشاندن، کودک را روى یک تکه پارچه یا تشکچه بخوابانید. بهتر است نکات زیر را به هنگام لباس پوشاندن به نوزاد رعایت کنید.

أ. پوشاندن زیرپوش

  • زیرپوش را به شکلی که جلوی آن رو به شما باشد بگیرید و در دست‌های‌تان جمع کنید. لبه پشتی آن را بالای سر کودک قرار دهید.
  • با یک حرکت نرم و سریع لبه جلویی زیرپوش را تا چانه کودک پایین بکشید. قسمت‌های جمع شده لباس را پایین بکشید تا روی صورت کودک را نگیرد و او را ناراحت نکند.
  • آرام سر و تنه کودک را بلند کنید و پشت زیرپوش را تا گردن و شانه‌های کودک پایین بکشید. حال سر او را آرام به زمین بگذارید.
  • اگر زیرپوش کودک آستین دارد، انگشتان یک دست تان را در یکی از آستین‌ها فرو کنید و آن را باز کنید، سپس با دست دیگرتان مشت او را به داخل انگشت‌های ‌تان هدایت کنید.
  • دست کودک را با دست اول بگیرید، و با دست دیگر آستین را در امتداد دست او پایین بکشید، همین کار را با آستین دیگر نیز بکنید. لباس را بکشید و نه کودک را.
  • زیرپوش را روی شکم کودک بکشید. پایین تنه او را با گرفتن از قوزک پاهایش بلند کنید و عقب زیرپوش را پایین بکشید. دکمه‌های زیرپوش را ببندید.

ب. درآوردن زیرپوش

آرنج کودک را با یک دست در داخل زیرپوش نگه دارید و با ملایمت کل پارچه را از روى مچ او بیرون بکشید. همین کار را در سمت دیگر انجام دهید.

کل زیرپوش را در دست‏های خود جمع کنید، به طورى که هنگام خارج کردن زیرپوش از بالاى سر کودک، پارچه اضافى روى صورت کودک کشیده نشود.

گردن زیرپوش را تا جایى که مى‏توانید بکشید تا باز شود، سپس با یک حرکت سریع آن را از روى صورت کودک تا بالاى سر او بکشید.

دست تان را زیر سر و گردن کودک بلغزانید و بالا تنه او را بلند کنید تا بتوانید زیرپوش را بیرون بلغزانید.

ج. پوشاندن لباس کشباف (سرتاپایی)

لباس کشباف تمیز را رو به بالا و صاف روی زمین قرار دهید و همه دکمه‌های آن را باز کنید. سپس کودک را بلند کنید. کودک را روی لباس قرار دهید. در حالی که گردن او در امتداد گردن لباس باشد.

یک پای لباس را در دست‌ های خود جمع کنید، طوری که قسمتی که پنجه پا قرار می‌گیرد باز باشد. پنجه پای کودک را به داخل آن هدایت کنید، طوری که انگشتان پایش درست در قسمت انگشتان پای لباس قرار گیرد. سپس پای لباس را بالا بکشید. همین کار را با پای دیگر نیز انجام دهید.

شست و انگشتان یک دست خود را از سمت مچ وارد یک آستین لباس کنید و پارچه آستین را در بالای دست تان جمع کنید. تا می‌ توانید سوراخ آستین را باز کنید. با دست دیگرتان، مشت کودک را به داخل دست اول خود هدایت کنید.

در حالی که دست کودک را بین شست و انگشتان خود گرفته‌اید، آستین را با ملایمت روی دست تان و به سمت بازوی کودک بکشید و تا بالای شانه کودک ببرید. به این ترتیب انگشتان و ناخن کودک گیر نمی‌کند.

اگر لباس بزرگ است، سر آستین‌های آن را بالا بزنید تا کودک بتواند با دست‌هایش بازی کند و با بدن خود آشنا شود.

همه دکمه ‌های لباس را از پایین به بالا ببندید.

د. درآوردن لباس کشباف

دکمه‏ هاى لباس را باز کنید. یک قوزک پاى کودک را در داخل لباس نگه دارید و پاى لباس را بیرون بکشید، همین کار را با پاى دیگر انجام دهید.

دکمه‏ هاى زیرپوش کودک را باز کنید، سپس پایین تنه کودک را با گرفتن از قوزک پاهاى او بلند کنید و زیرپوش و لباس کشباف را تا جایى که مى‏توانید از زیر بدن او به سمت بالا بکشید.

دست خود را داخل آستین قرار دهید و آرنج کودک را بگیرید. سر آستین را بگیرید و آستین را بیرون بکشید. همین کار را با دست دیگر کودک تکرار کنید.

دست ‏تان را زیر سر و گردن کودک بلغزانید و بالا تنه او را بالا بکشید تا بتوانید لباس را خارج کنید

در خرید کلاه باید دقت کافی را به خرج دهید.اگر می‌خواهید برای کودک کلاه بخرید، کلاه‌های لبه ‌دار را انتخاب کنید تا علاوه بر محافظت از سر کودک، پوست صورت او را در برابر پرتوهای خورشید محافظت کند.

در روزهای سرد، کودک شما نیاز به دستکش و کلاه پشمی که زیر چانه‌اش بسته شود، دارد تا حرارت بدنش را از دست ندهد. در هوای گرم، او نیاز به کلاه آفتابی دارد.

اواسط پاییز که هوا سرد می‌شود استفاده از کلاه بسیار به حفظ سلامت کودک کمک می‌کند. توجه داشته باشید که در این مواقع اکثر گرمای بدن از طریق سر هدر می‌رود. کلاه ضد آب همان گونه که نمی‌گذارد آب وارد شود، امکان خروج رطوبت و تبخیر سطحی پوست را نیز کم می‌کند. ضمن این‌ که اساسا کودکان نیازی به این نوع کلاه‌ها ندارند. استفاده از این نوع کلاه‌ها موجب می‌شود در عرض چند ساعت سر کودک عرق کند و بر داشتن کلاه، آغاز سرماخوردگی است.

کلاه‌های بافتنی بسیار مناسب بوده و برای برف ایده‌آل هستند. یک کلاه خوب باید علاوه بر محافظت از سر و صورت، از گردن نیز در برابر سرما حفاظت کند.

  • مدل لباس کودک من

کودکان از سن خیلی پایین در می ‌یابند که لباس ارزش زیادی از نظر جلب توجه دارد. به ‌ویژه اگر خوش‌رنگ، پر از نشان‌ها و علایم مختلف، دارای کمربند و تزیینات دیگر یا نو باشند. خیلی زود پس از آن می‌آموزند که لباس‌های شان نشانه فردیت آن‌ها هستند. لباس، می‌تواند نیاز کودک را به شاخص بودن در جمع ارضا کند.

کودکان، متوجه می ‌شوند که لباس، بهتر از هر چیز دیگری آن‌ها را از جنس مقابل متمایز می‌کند. لباس هم‌چنین می‌تواند به عنوان نوعی استتار به کودکان خجالتی و کودکانی که همیشه نگران توجه دیگران به خودشان هستند یا کودکانی که نقص جسمی دارند نیز کمک کند. انتخاب لباس با تصور کودک از بزرگ شدن هماهنگی دارد. چندان طول نمی‌ کشد که کودک می‌فهمد لباس‌ها نماد تعلق به یک گروه نیز هستند و نیازی را ارضا می‌کنند که هیچ یک از ما با بزرگ شدن آن نیاز را از دست نمی ‌دهیم. کودک می‌تواند با آزمون و خطا یاد بگیرد کدام لباس‌ها بهترین تأثیر را بر دیگران دارد، این یادگیری می‌تواند به مقبولیت اجتماعی او کمک می‌کند و بالاخره به بهتر شدن تصور از خود، ایجاد احساس رضایت و ظاهر کمک می‌کند.

اما چگونه می شود که تکه های کوچک و بزرگ دوخته شده پارچه بارنگ های مختلف و نحوه استقرار آن ها بر بدن، می تواند آن قدر معنادار شــود که موضوع بحث های طولانی فرهنگی و اعتقادی قرار گیرد؟

در جهان مدرن، فرد با انتخاب های بی حدی مواجه است و با قواعدی روبه رو اســت که مشــخص می کنند او چه باید بپوشــد. منشأ قواعد لباس پوشیدن، ارزش های نظام اقتصادی، قوانین دولت، دین، الزامات زیبایی شناســانه، تنوع طلبی، هویت های جدید و هر منبع دیگری اســت که قدرت معنادهی در زندگی فرد را داشته باشد.

ســبک های پوشش پس از آن که مد می شوند، از نشــانه های مخصوص به گروه ها و دســته های مختلف بهره می برند، اما پس از مدتی کاربرد زیبایی شناختی پیدا می کنند و معنای سابق خود را از دست می دهند. این مسأله، مخصوصا هنگامی رخ می دهد که یک سبک، از زادگاه خود خارج شده و همراه با جریان جهانی اقتصاد و اطلاعات به کشــورهای دیگر می رسد. گاهی یک لباس، حتی نشــانه ای معکوس با نشــانه مربوط به خود در زمان رواج و تولدش پیدا می کند. اگر بخواهیم مثالی بزنیم، می توان به شلوار جین اشاره کرد. این لباس درابتدا خاص کارگران و گاوچرانان بــود، اما به خاطر انطباقش با زندگی روزمره در شــهرهای مدرن، به لباس طبقه متوســط تبدیل شد. کم کم این اقبال باعث شد تا شلوارهای جین و لی، در گردونه اقتصادی بازار سرمایه داری قرار بگیرد و گاه با قیمت هایی عرضه شوند که کارگران و گاوچرانان سابق حتی گمانش راهم نمی كردند.

از طرفی، قرارداد، عنصر اساســی جامعه و روابط انسانی اســت، به عقیده روان شناسان در واقع در بیشتر مواقع قراردادها را باید کشف کرد. افراد جامعه، اغلب بدون آنکه بدانند در قراردادهایی زندگی می کنند کــه عموما به هیچ وجه امکان فســخ آن ها وجود ندارد، لــذا، دیگر این قراردادها نیستند که عمل می کنند، بلکه وضعیت های طبیعی و الزام آور زندگی عمل می كنند. جامعه شناسان در مورد قواعد میان نمادها و سبکهای لباس می گویند، هر کسی که لباسی می پوشد باید از عواقب نمادین لباس خود آگاه باشد. باید بداند که دیگران چگونه به واســطه این لباس ها در مورد او قضاوت می کنند. عدم توجه به عواقب نمادین لباس پوشیدن، نحوه ای لاابالی گری تلقی می شود. به این ترتیب است که یک لباس، نماد مردانگی، لباس دیگر نشانه زنانگی، یک لباس نشانه ای بر ارزش هایی نظیر حجب، عفت و لباس دیگر نمادی از ترقی، آزادی خواهی، نو بودن یا به طور کلی مدرن بودن اســت. در مورد قواعد پوشیدن، درگفتمان دینی كه تاریخــی و اصیل است، اصل وحدت دهنده و معنابخش، قاعده عفت اســت. بر اســاس این قاعده، حجاب، ضامن عفت و مصونیت آور اســت. در این گفتمان، ارزش های دیگری، نظیر تقدس خانواده نیز مطرح اند که در ارتباط با دیگر مفاهیم، مانند عفت، مصونیت، حجاب و… نظم گفتمانی را رقم می زنند. از آن جا که با بزرگتر شدن نوزاد، ارزش لباس در ابعاد روحی و شخصیت کودک جلوه ‌گر می‌شود، لباس‌هایی که حامل فرهنگ غیر خودی است، برای فرهنگ و منش و اخلاق و عزت نفس انسان، حتی کودک مضر است . به عقیده جامعه شناسان در گفتمان غیر دینی، اصل اساســی «اصالت نفس» اســت و تن به مثا به «خــود عینی» در لباس نمود می یابد، بدین ترتیب، پوشــش دارای کارکرد «خودنمایی» است. زیبایی اصل اساسی انتخاب و نمایش و خود نمایی است. در نمایش تن در قالب لباس برای کسب معیار زیبایی و جلب نظر دیگران، تمایلات زیبایی شناسانه بر دیگر زمینه ها مانند تقدس خانواده غالب می گردد. در گفتمان دینی و پزشکی، لباس تنگ و چسبان، گذشته از ایجاد انحرافات جنسی در کودک، سبب کاهش جریان خون محیطی در بدن کودک شده و رشد کودک را با مشکل مواجه می سازد.